Kinochłonek dał się ponieść świątecznej gorączce i na grudniowym pokazie baaaaardzo mocno zapachniało świętami Bożego Narodzenia. W śnieżny i pełen radości z nieoczekiwanych spotkań świąteczny nastrój wprowadzi dzieciaki film Terjego Rangnesa, pt. „Mikołaj w każdym z nas”. Razem z bohaterami historii przeżyliśmy najbardziej niezwykła wigilię Bożego Narodzenia, jaką można sobie wyobrazić! Stolarz Andersen, który co roku, niczym największy maniak, przygotowywał się pieczołowicie do spotkania ze świętym Mikołajem – czyścił komin, aby zmieścił się w nim worek z prezentami, poza tym – pozorował wizyty świątecznych elfów i starał się wszystkich wokół zarażać świąteczną gorączką. Co tu kryć – z różnym skutkiem… Aż do dnia wigilii, która – jak sam przyznał pan Andersen – była najbardziej niezwykłą wigilią w całym życiu stolarza. Zrządzenie losu i niezwykły wypadek spowodował, że pan Andersen gościł na Święta w domu świętego Mikołaj, a Mikołaj w tym czasie zajadał się świątecznym puddingiem i dzielił prezentami rodzinę Andersenów. Co wynikło z tej niezwykłej zamiany i jaki jest sekret odpakowywania gwiazdkowych prezentów? – wie ten, kto wybrał się na seans!
Prawdziwa zabawa, Kochani, rozpoczęła się dopiero po filmie. Znów sceną zawładnęły dzieciaki – zawody mikołajowe postawiły ich w obliczu trzech konkurencji, związanych z przygotowywaniem i wręczaniem prezentów. Dzieci mierzyły się z konkurencjami, walcząc o to, by Mikołaj wręczył podarunki wszystkim dzieciom w kinie… I udało się! Święty Mikołaj, chociaż w przedświątecznym okresie jest bardzo zapracowany, odwiedził także Najmłodszą Widownię Kinochłona. Dzieci miały całe mnóstwo pytań do radosnego brodacza – ten cierpliwie odpowiadał na wszystkie, a na zakończenie spotkania wręczył wszystkim dzieciakom prezenty!
I, oczywiście, kolejną z naklejek do wklejenia na kartę – przecież finałowy pokaz, na którym rozdamy nagrody za pilność jest już coraz bliżej!
Powspominajmy - zdjęcia autorstwa Alicji Kędzierskiej i Adama Bajkowskiego:
Cennik znajdziecie w zakładce "Bilety"
Poczucie szczęścia, że żyjemy, a równocześnie poczucie, że lepsi od nas zginęli, prowadziło po wojnie nas, artystów, do bycia głosem zmarłych.
— Andrzej Wajda
