Filmy

Poniżej filmy, które już graliśmy
Adaptacja powieści Marii Dąbrowskiej. W formie kroniki ukazuje dzieje kilku pokoleń rodziny szlacheckiej na tle doniosłych wydarzeń historycznych z przełomu XIX i XX wieku. Bogumił Niechcic, były powstaniec i ziemianin, żeni się z Barbarą Ostrzeńską, podobnie jak on pochodzącą z niegdyś zamożnego rodu szlacheckiego. Życie Barbary przygniata uraz pierwszej nieszczęśliwej miłości, niezaspokojone aspiracje i potrzeby duchowe, poczucie obcości w świecie znojnej pracy – tak odległe od ideałów romantyczno-powstańczych, w których została wychowana. Bogumił, człowiek prostolinijny i prawego charakteru, pracuje jako administrator cudzych majątków. Oboje wrastają w nowe środowisko i szukają w nim swojego miejsca. Często wracają wspomnieniami do powstania styczniowego, którego klęska tak bardzo zmieniła warunki ich bytowania. Powrót do miasta to ciągłe marzenie Barbary. Bogumił tylko w pracy znajduje ucieczkę od domowych kłopotów. Ich związek, nie wolny od nieporozumień i poczucia własnego niespełnienia, mimo wszystko trwa, i życie płynie dalej. Dopiero śmierć Bogumiła oznacza dla Barbary radykalne zmiany, a wybuch I wojny światowej – strach o niewiadomy los własny i najbliższych.

Film opowiada o muzyce techno i kulturze rave w Polsce. Przewodnikiem po tym świecie jest dwójka młodych rejwerów z pokolenia Z: Marysia i Janusz oraz Marcello Zamenhoff, performer i jeden z pionierów techno w naszym kraju. Młodzi bohaterowie są zafascynowani modą na lata 90. XX wieku, ale posiadają też krytyczną świadomość naiwności oraz utopijności postulatów osób z pierwszego polskiego pokolenia techno.  Film zderza współczesność z unikalnymi archiwami polskich imprez sprzed 30 lat, reprezentującymi konflikt pomiędzy miejską, artystyczną kulturą rejwową a wiejskimi imprezami techno spod znaku klubu Ekwador w Manieczkach. Bohaterowie szukają odpowiedzi na podstawowe pytanie, czy młodemu pokoleniu uda się pojednać podzieloną klasowo od lat 90. XX wieku scenę klubową w Polsce?

Do ostatniej klasy w prowincjonalnej szkole średniej przybywa Krzysztof Buk (Zbigniew Suszyński), który został wyrzucony z poprzedniego liceum za roznoszenie ulotek. Szybko zdobywa przyjaźń kolegów, równie niepokornych jak on. Uczniowie wraz z młodą wychowawczynią, zwaną Meluzyną (Agnieszka Kowalska), przygotowują spektakl teatralny "Lekcja historii", oparty na tekstach oficjalnych komunikatów prasowych. Wicedyrektor szkoły (Aleksander Bednarz) za wszelką cenę próbuje udaremnić jego realizację. Między nim a młodzieżą narasta konflikt, którego głównym źródłem są odmienne poglądy polityczne. Tymczasem Krzysztof rozpoczyna romans z Meluzyną...

Trzech mężczyzn zakłada zespół hip-hopowy. Kiedy dołącza do nich nauczyciel JJ Ó Dochartaigh (DJ Próvai), muzyka staje się wyrazem politycznego sprzeciwu. Rapując w ojczystym języku irlandzkim, zespół szybko staje się nieprawdopodobnym figurantem ruchu na rzecz praw obywatelskich, mającego na celu ocalenie swojego języka ojczystego. Mężczyźni podejmują też walkę, próbując pokonać policję, siły paramilitarne i polityków, którzy chcą ich uciszyć. Ich anarchiczne podejście do życia często jednak czyni z nich swoich najgorszych wrogów.

Mimo że Maja poświęciła aktorstwu całe swoje życie, nie wierzy w siebie i swoje możliwości. Uważa, że jest w większości studentów, która nie znajdzie pracy po studiach w szkole teatralnej. Dlatego po ukończeniu aktorstwa planuje aplikować na marketing i zarządzanie. Wszystko zmienia się, gdy na drodze Mai staje nowy reżyser. Charyzmatyczny mężczyzna ma przygotować ze studentami dyplom. Reżyser, dając Mai główną rolę Lady Makbet, przywraca jej nie tylko miłość do aktorstwa, ale i wiarę w siebie. Wkrótce okaże się jednak, że to nie zagranie w przedstawieniu dyplomowym będzie głównym celem Mai, a zdemaskowanie prawdziwej natury reżysera.

Nagrodzony Oscarem autor scenariusza i reżyser filmu "Parasite", Bong Joon Ho, przedstawia swój następny przełomowy film pod tytułem Mickey 17. Niezapowiadający się na bohatera Mickey Barnes (Robert Pattinson) nieoczekiwanie podejmuje się wyjątkowej pracy. Jego pracodawca żąda bowiem ostatecznego poświęcenia. Mickey musi umrzeć, żeby zarobić.

ЯƎWƎЯƧ (2025)

Czas trwania: 60 min
Od lat: 15
Reżyseria: Michał Krot
ЯƎWƎЯƧ to film o cofaniu czasu i pracy na farmie trolli. Główny bohater podejmuje decyzję o odwróceniu czasu i tym samym staje się tytułowym „rewersem” – wszystko po to, by wziąć odpowiedzialność za swoje czyny. Akcja filmu ma miejsce na farmie trolli, miejscu, w którym za pomocą internetu manipuluje się informacjami i przekłamuje rzeczywistość. ЯƎWƎЯƧ podejmuje ważny współcześnie temat odróżniania prawdy od fałszu, jak również i związanej z tym odpowiedzialności. Dodatkowo, film przedstawia trudności i paradoksy wynikające z alternatywnego spojrzenia na sposób działania czasu.
To rasowe sci-fi z Białegostoku. Studium tożsamości w epoce post-prawdy. Poszukiwanie znaczenia odpowiedzialności w świecie cofającego się czasu. Kino powstające z potrzeby serca; z dobrym tempem, imponującymi scenami sci-fi. Kino bez budżetu, ale z sercem.

Przyjście na świat małej Partenope jest jak narodziny bogini. Na pięknej wyspie Capri objawia się kobieta idealna, która swą niezwykłą urodą zniewala mężczyzn, jednocześnie wymykając się ich żądzom. Ambitna, ogromnie ciekawa świata, nade wszystko ceni sobie wolność i szukanie własnej drogi przez życie. Od spotkanych na niej mężczyzn, amerykańskiego pisarza, lubieżnego biskupa czy zakochanego w niej do szaleństwa przyjaciela z młodości, uczy się patrzeć na świat pod różnymi kątami. Zanurzona w tętniącym żywiole neapolitańskiej codzienności nigdy nie daje się zdefiniować i ujarzmić.

Nagrody PISF
Bilety
Kupno biletów możliwe jest w Miejskim Domu Kultury - Mała Galeria (Rynek Zygmunta Augusta 9) od wtorku do piątku w godz. 9:00 - 17:00 i w soboty w godz. 9:00 - 14:00 lub na godzinę przed seansem w kinie Iskra

Cennik znajdziecie w zakładce "Bilety"

Polecamy
Cytat na dziś

Zawsze powtarzam, że robię swoje filmy z miłości do Polski. Choć wiem, że nie są to obrazy, które będą wyświetlane w samolotach LOT-u jako jej wizytówki.

— Wojciech Smarzowski